302 papers
De evolutiebiologie verkent hoe leven op aarde zich door de tijd heen heeft ontwikkeld en aangepast. Deze fascinerende wetenschap bestudeert de mechanismen achter diversiteit, variatie en de aanpassing van soorten aan hun omgeving. Van de kleinste genetische veranderingen tot de vorming van nieuwe soorten, dit veld biedt een diep inzicht in de geschiedenis van het leven zelf.
Op Gist.Science verzamelen we elk nieuw voorpublicatieartikel dat op bioRxiv verschijnt binnen dit domein. Voor elke preprint bieden we zowel een toegankelijke samenvatting in gewone taal als een gedetailleerde technische analyse, zodat iedereen de nieuwste inzichten kan begrijpen zonder vast te lopen in jargon. Hieronder vindt u de meest recente publicaties over evolutiebiologie.
Herhaalde droogtestress bij de valleieik rekruteert CHH-methylering naar specifieke gen-nabije transponeerbare elementen, een mechanisme dat de lokale transposononderdrukking in stand houdt terwijl het stress-responsieve genactivatie mogelijk maakt, hoewel excessieve methylering uiteindelijk de transcriptionele respons beperkt.
Deze studie onthult dat de evolutie van alkaloid-sequestratie bij gifkikkers wordt gedreven door de diversificatie van ligand-bindende serpine-genen en gecoördineerde veranderingen in de expressie van transport- en metabole genen.
Deze studie presenteert een wereldwijde meta-analyse van 91 effectgroottes over 20 populaties van wilde gewervelde dieren, die bevestigt dat genomische inteelt de fitness significant vermindert — met name bij mannetjes — terwijl het aantoont dat deze kosten consistent blijven over levensstadia, traittypen en instandhoudingsstatussen.
Deze studie onthult dat de gifklier van de spin is geëvolueerd als een ontwikkelingschimera door de hiërarchische coöptatie van drie ancestrale programma's: een ledemaat-patroonvormend gen (*Distal-less*) dat ruimtelijke coördinaten vastlegt, een transcriptiefactor (*sage*) die een latent neuraal programma onderdrukt om de secretorische identiteit te behouden, en een myogene factor (*sum-1*) die spiergemedieerde metabole ondersteuning aanstuurt, waarmee wordt geïllustreerd hoe complexe organen ontstaan door het integreren van afzonderlijke weefselmodules.
Deze studie toont aan dat in zowel wilde als gecultiveerde appels geconserveerde transcriptionele plasticiteit, gedreven door sterke zuiverende selectie, de dominante moleculaire respons op klimaatvariatie vormt, terwijl lokale adaptatie steunt op onderscheidende, populatiespecifieke loci en een secundaire rol speelt.
Deze studie toont door middel van evolutionair speltheoretische modellering aan dat de wisselwerking tussen individuele heterogeniteit en emergent leiderschap de evolutie van samenwerking in populaties aanzienlijk bevordert, met name wanneer een klein deel van de individuen als leiders optreedt en voorwaardelijke strategieën hanteert op basis van hun kracht of rol.
Door middel van een uitgebreide fylogenomische analyse van 145 springstaarten-taxa met behulp van 1.127 single-copy orthologen, lost deze studie het langdurige conflict in de Collembola-fylogenie op door een oude snelle radiatie in het Vroeg-Devoon te identificeren die resulteerde in persistente fylogenetische discordantie, wat uiteindelijk de voorkeur geeft aan Poduromorpha als de vroegst afsplitsende lijn onder de vier huidige ordes.
Deze studie onthult dat in kraakbeenvissen LPS-geactiveerd caspase-1 het ancestrale GSDMA/B-eiwit splitst in antagonistische fragmenten (N241 en N288) om een niet-canonieke pyroptose-route te drijven met inherente bactericide activiteit, waardoor de evolutionaire oorsprong en het dual-fragment regulatiemechanisme van de GSDMA-D-lijn worden verduidelijkt.
Dit artikel introduceert een directe, op frequentie gebaseerde methode genaamd "fitness flux" om virale adaptatie te meten, waarbij wordt onthuld dat SARS-CoV-2 aanvankelijk snel adapteerde voordat het vertraagde, terwijl influenza H3N2 een gestaagder tempo aanhield, waarbij de fitnesswinst van beide virussen overeenkwam met Fishers fundamentele stelling en grotendeels werd gedreven door mutaties in het receptor-bindende domein van het spike-eiwit.
Dit artikel introduceert een schaalbare, op homoplasie gebaseerde methode die de niet-modificeerbaarheid van door Cas9 geïnduceerde mutaties benut om effectief de betrouwbaarheid van geïnferreerde celafstammingsbomen te beoordelen, waarbij een superieur rendement wordt aangetoond ten opzichte van traditionele parsimonie-scores bij het onderscheiden van accurate reconstructies zonder grondwaarheid.